Katarzyna Jędrysik-Castellini przyszłego męża poznała w Sirolo, nadmorskim miasteczku zbudowanym z olśniewająco białego kamienia. Wtedy jeszcze do głowy jej nie przyszło, że wyjedzie z Polski. Ale od siedmiu lat mieszka we Włoszech – tutaj urodził się jej syn Dino i tutaj znajduje inspiracje do malowania. W porze sjesty, kiedy Włosi odpoczywają, zapuszcza się w wąskie uliczki, zagląda do studzien, bram, opuszczonych ruin. Potem obserwuje, jak miasta budzą się do życia – trzaskają okiennice, ludzie wracają do pracy, zapełniają się restauracje. Kasia mieszka w Ankonie, ale zdążyła już dobrze poznać Conegliano, Mirandola i Bolonię. Sceny na jej obrazach rozgrywają się na tle renesansowych krużganków, arkad, na rozległych piazzach. Bohaterami są kobiety, całe wielopokoleniowe rodziny, ale i arlekiny. Artystkę fascynują ludzie. – W różnych regionach są zupełnie inni, inaczej nastawieni do życia – tłumaczy. – Scenki rodzajowe znane z muzealnych płócien ożywają na ulicach i placach. Często mam wrażenie, że jestem na planie filmowym albo w teatrze.

Jak w miasteczku Conegliano podczas święta Dama Castellana. Na placu Cimy, na ogromnej szachownicy mieszkańcy dwóch dzielnic rozgrywają partię żywych warcabów. Ubrani w renesansowe stroje poruszają się po niej jak pionki. Zupełnie jak na obrazach Kasi, gdzie rzeczywistość miesza się z bajką.

Tekst: Małgorzata Czyńska
Fotografie: Galeria Art