Kobietę po czterdziestce, nieufną, jakby zdziwioną intruzem. Bo Iza na co dzień żyje z daleka od wielkiego świata, wernisaży, bywania – na piętrze ponadstuletniego, zniszczonego domu w centrum Siedlec. Wychodzi tylko wtedy, kiedy musi. Pytania o politykę, telewizję, książki bardzo ją krępują i z rozbrajającą szczerością odpowiada:
nie wiem, nie pamiętam. Sama się dziwi, jak wychowała dwudziestoletnią dziś Inę. – Córka wracała ze szkoły i informowała mnie, że inne mamy pieką szarlotki albo robią dzieciom sweterki na drutach, a ja rozkładałam ręce – wspomina. Iza do stereotypów wzorowej uczennicy czy matki nigdy nie pasowała. Już w liceum stworzyła swój świat i zaczęła malować, potem, jak to zwykle bywa, trafiła na artystyczną uczelnię.

Od kłopotów ucieka w sen. Otulona, z poduszką na głowie oddaje się, jak twierdzi, najlepszej terapii pod słońcem. Życia nie planuje, planuje za to malowanie. – Obiecuję sobie, że od 10 do 14 i od 18 do północy będę siedzieć przy sztalugach. Oczywiście, nie zawsze się to udaje – wyznaje. Uważa jednak, że samo pobycie w pracowni dobrze jej robi, z filiżanką kawy, przed czystą kredową kartką. Ale jeśli już bierze się do pracy, nie odpoczywa nawet przez chwilę. Na obrazie pojawia się... wysmakowana roślina i jeszcze jedna, a nawet zachwycony rosą żuk. Kiedy uważa, że papier zbyt się „zagęścił” wyciera niepotrzebne elementy, jak plamę z czerwonego wina. Od tego przecierania, a także mieszania farby olejnej z pastelą obrazy sprawiają nierzeczywiste, świetliste wrażenie. Potem szybko kończy jedną pracę, by zacząć następną. Jest pewna, że kolejna okaże się lepsza. Znowu akcja będzie się toczyć na łące, a jej bohaterowie – pająki, robaki, motyle oczarowane słońcem zgubią się w wysokich trawach.

Tekst: Beata Woźniak
Fotografie: Aneta Borkowska (portret), archiwum artystki
Kontakt z artystką: www.izastarega.pl.