Lubię ją odwiedzać. Wtedy zawsze na chwilę zwalniam. Najpierw spacer po Mokotowskiej, gdzie zachowały się perełki, ponadstuletnie kamienice, dziś pełne kameralnych butików i kawiarń. Potem skręcam w ogromną bramę, która prowadzi na zielone podwórko. Zostawiam za sobą zgiełk miasta, ale dopiero w mieszkaniu Bogny mam wrażenie, że czas się zatrzymał, tak gdzieś w dwudziestoleciu międzywojennym. Siadamy przy wielkim przedwojennym stole w salonie. Mikołaj Kasprzyk, mąż gospodyni, też malarz, jako dziecko odrabiał przy nim lekcje. Prawie każdy przedmiot w tym domu ma jakąś ciekawą historię. Kufer, czyli nocny stolik z sypialni, przed laty towarzyszył dziadkowi Mikołaja w wyprawie za wielką wodę – do Ameryki, po szczęście. Szafa w przedpokoju to część ślubnego wiana babci. – Przedmioty są ważne i dla swojej urody, i dla historii ludzi, do których należały – uważa artystka.
Tak samo jest na jej obrazach. Kiedy jeszcze studiowała, odkryła rodzinne archiwum – zdjęcia, listy, zapiski. Od tamtej pory tropienie przeszłości stało się pasją Bogny. Portretuje ludzi ze starych fotografii – są na nich krewni, ale i zupełnie nieznane osoby. Ich zdjęcia kupuje w antykwariatach i na targach staroci. Zawsze lubiła też wiernie odtwarzać przedmioty z przeszłości – poduszkę, grzechotkę, szachy, fajkę, pierścionek, filiżankę, obrus na stole. Potem przyszła kolej na rzeczy, które ma w domu. W pracowni na półce stoją buciki małej Bogny, a obok ich portret. Na obrazy trafiają też jej kolorowe torebki, wiszące na oparciach krzeseł, na regale, na klamkach drzwi i okien. Co jakiś czas artystka dokłada do wielkiej barwnej kolekcji kolejny obrazek portfelika mamy, starych okularów ojca, torebki babci.
Co będzie dalej? – Zobaczę. Najpierw malowałam ludzi, potem zwierzęta, a teraz przedmioty. Jest w tym jakaś konsekwencja, bo zawsze są to opowieści o ludziach. Nawet w przedmiotach jest zapisana czyjaś historia – mówi artystka.
Równie konsekwentna, co w sztuce, jest też w urządzaniu mieszkania. Bogna ma wielki talent do tworzenia odpowiedniego nastroju – wyszukuje i tonami znosi do domu urokliwe przedmioty – a to solniczkę, a to kilim, a to lampę. Wszędzie ma książki o starych rodach, dworach, pamiętniki, dzienniki, opisy obyczajów polskiej szlachty, herbarze. – U mnie w rodzinie zawsze wisiały makatki herbowe. Prababcia uczyła się nawet tkactwa u kuzynki Witkacego, potem tkała je dla nas moja ciocia – wspomina artystka. Teraz sama maluje herby. – Przeszłość jest blisko nas, ale jej nie dostrzegamy, bo tak pędzimy – tłumaczy. – Kiedyś świat był wolniejszy, cichszy. Dziś wszystko gna, atakuje hałasem, wrzeszczy kolorem. Dlatego to co dawne, jest wytchnieniem.

Tekst: Małgorzata Czyńska
Stylizacja: Aśka Ciesielska
Fotografie: Daniel Barczyński