Wychylam się z okna. Pode mną flirtują odurzone wiosną wrony. To ostatni moment na takie bezkarne podglądanie zakochanych. Za kilka dni będzie można podziwiać z salonu nie tylko Pałac Kultury, otoczony wieżowcami, i kopułę parafii św. Barbary. Wokół wybuchnie morze zieleni, bo stare drzewa okryją się liśćmi.
Aż trudno uwierzyć, że to samo serce Warszawy. Kilka pięter niżej tętnią życiem ulice: Hoża, Wilcza, Emilii Plater, Koszykowa. Banki, kancelarie adwokackie, trąbią w korku klaksony. Tu – absolutna cisza. Okoliczne podwórka-studnie – z wybudowanymi w czasie wojny kapliczkami (żeby chroniły mieszkańców przed niemieckimi bombami) i kasztanowcami, bzami, jaśminami – pochłaniają cały ten zgiełk. – Widok podbił moje serce.
Dla niego kupiłam ten apartament – uśmiecha się Zuzanna, obserwując mnie kątem oka, bo chyba pierwszy raz w życiu nie mogę oderwać wzroku od budynku, o którym Tadeusz Konwicki pisał złośliwie: „Największy wzwód współczesnej Europy”. – Niedługo ruszy budowa apartamentowca Złota 44 Daniela Libeskinda – dodaje. – Widzi pani ten dźwig? Najwyższy w Polsce, a budynek przerośnie nawet pałac. Projekt jest niezwykły, nazwano go Szklanym Żaglem. Nieco bardziej w prawo – półkolisty dach dawnego klubu Ground Zero z okrągłymi przeszkleniami (po remoncie ma w nocy świecić). Nie sądziłam, że oglądanie dachów może być tak pasjonujące.
Jeszcze niedawno mieszkała w Radości w willi z ogrodem. Ale nie było jej do śmiechu, gdy codziennie rano stała w korku. Musiała dojechać na ulicę Mokotowską, gdzie ma sklep z meblami „Niebieskie Migdały”. – Teraz idę spacerkiem dziesięć minut – mówi. – No i córka nie protestuje, że ma daleko do miasta. Skończyła właśnie osiemnaście lat, uczy się, biega na zajęcia, do teatru, który jest jej wielką pasją. Tu jest w centrum wydarzeń.