Jak mieszka Sylwia Chutnik? Maksymalizm, dopamine decor i sztuka w domu pisarki

Z Sylwią Chutnik rozmawia Agnieszka Wójcińska

Wszyscy wiedzą, że Sylwia Chutnik to ta pisarka z różową grzywką, która kocha kolory. Nie dziwi mnie więc, że i twoje mieszkanie jest ich pełne.

Życie wśród kolorów jest ciekawsze. Moje zamiłowanie do nich związane jest z dorastaniem w latach osiemdziesiątych, wśród popkultury, muzyki disco i dancingów, na których grywał tata. Te piękne stroje, brokaty, tapirowane włosy to była estetyka, która mnie otaczała.

Wychowywałam się też na filmie „Akademia pana Kleksa”, a tam wiadomo: kolorowe piegi, gotowanie z farb, witraże. To wszystko jakoś mnie ukształtowało. I chociaż podobno z pewnych rzeczy się wyrasta, ja jeszcze nie przeszłam do tego etapu.

Może jak Tove Jansson, twoja ukochana pisarka, zachowasz dziecięcość w sobie do końca życia…

Bez dziecięcości chyba bym oszalała. Ona i miłość do kolorów są desperackim pragnieniem radości i ładności, próbą odnalezienia się w tym okropnym świecie pełnym trudnych zdarzeń.

Przeczytaj też: Mazurski dom aktorki Anny Dereszowskiej – wnętrza, w których styl rustykalny miesza się z nowoczesnością

Ten styl to nie tylko kolory, ale i obfitość dekoracji. U ciebie też ich nie brakuje, a wiele ociera się o kicz.

Uwielbiam kicz. U mnie musi się świecić, błyszczeć, być polukrowane. Kocham maksymalizm, minimalizm uważam za trochę nieludzki i pozbawiony emocji. Im świat się bardziej stacza, tym bardziej trzeba się przebierać w tiule i dawać sobie radość. Kicz to dla mnie też sztuka bez pozy, która ma wywoływać uśmiech. Lubię, gdy ten uśmiech i kicz ma polityczne przesłanie, sama robię takie kolaże, np. obrazek różowego flaminga z prostym przekazem „fuck the system”.

A masz ulubieńca w swoich zbiorach kiczu?

Mam wspaniałą kolekcję pudelków. To ciekawe, że ta rasa, stworzona przez ludzi i upupiona fryzami, przebierankami, ma zazwyczaj potworny charakter. Lubię plastikowe pudelki z PRL-u, można je było kupić kiedyś w każdym kiosku Ruchu.

Mam też różowego łabędzia w łazience, który wystaje ze ściany niczym poroże, i kuriozalne przedmioty, które dostałam od znajomych, bo się im z nimi skojarzyłam. Na przykład pędzelek do makijażu w kształcie kolorowego jednorożca od Magdy Kicińskiej. Albo plastikową wiewiórkę, w której są szminki, od Weroniki Wawrzkowicz. Wzrusza mnie, że ktoś, widząc te osobliwe rzeczy, pomyślał akurat o mnie, że budzę takie skojarzenia.

Kochasz też sztukę. Co ona wnosi do twojego życia?

Jestem muzealniarą, potrafię jechać na weekend gdzieś, bo jest świetna wystawa, kocham sklepiki muzealne. W muzeach odpoczywam, napawam się, wzruszam talentami innych. Cenię kreatywność i to, że ludzie wykorzystują swoje emocje oraz myślenie o świecie, żeby przerobić je na obiekty artystyczne.

Czasem inspiruje mnie to także jako pisarkę. Wiele obrazów i grafik dostałam w prezencie od koleżanek artystek i pisarek: Mirelli von Chrupek, Anny Niemierko, Moniki Stolarskiej, Zośki Papużanki, Patrycji Dołowy, Karoliny Sulej. To one urządzają mi mieszkanie; śmieję się, że jestem nieźle ustawiona. Mam też sporo reprodukcji prac Fridy Kahlo, którą uwielbiam. Podobnie bliski jest mi meksykański styl – nadmiaru, kiczu, kwiatów i kolorów. Nie wiem, czemu w sumie nie urodziłam się w Meksyku.

Masz jeszcze jedno niezwykłe dzieło sztuki… na oparciu fotela przy biurku.

…autorstwa mojego kota, który wydrapał tam sporą dziurę. Zamiast łamać nad tym ręce, opisałam to profesjonalnie, po kuratorsku: „Wielka rozwałka, artysta Iwanek (pazurki na skaju, 2025)”. Opis doceniła nawet profesorka Maria Poprzęcka (wybitna historyczka sztuki – red.). A Iwan to kot literacki. Dostałam go od Magdy Kicińskiej, wtedy redaktorki naczelnej magazynu „Pismo”. Przybłąkał się pod jej klatkę. Imię dostał po kocie Konwickich, uwiecznionym w książce Tadeusza Konwickiego „Iwan Konwicki, z domu Iwaszkiewicz”. Iwan to artysta, dlatego wiele potrafię mu wybaczyć.

Przeczytaj też: Rzeczy bardzo osobiste – mieszkanie Anny Dziewit-Meller urządzone rodzinnymi pamiątkami

A nie przytłacza cię ta ilość rzeczy?

Muszę powściągać kolekcjonerskie zapędy. Moje przedmioty kursują, dużo ich rozdaję, sprzedaję, ale też mnóstwo dostaję, kupuję, zwożę, czasem przerabiam. To jest nieustający ruch i myślę, że w tym się kryje trik maksymalizmu. Nie można pozwolić, żeby przedmioty miały ciebie w garści, to ty musisz mieć nad nimi kontrolę, inaczej cię zjedzą.

Mówisz, że jesteś Pyzą na polskich drogach, ciągle w podróży na spotkania autorskie, warsztaty, ale to w domu czujesz się najlepiej...

Dom to mój azyl, o dwudziestej jestem już w piżamce. Mam nad biurkiem rysunek z takim hasłem. Kiedy ktoś wieczorem dzwoni i stara się gdzieś mnie wyciągnąć, tak właśnie mu odpowiadam. Rano – mam od lat taki rytuał – zanim zrobię cokolwiek, piszę trzy strony ręcznie, dla siebie, na rozruch i żeby zamknąć poprzedni dzień.

Lubię, gdy w domu siadam do pisania – szumi zmywarka, obiad się gotuje, a ja mam wszystko pod kontrolą. Nie zabiorę się do pracy, jeśli nie będzie posprzątane. Kiedy wracam z podróży, nawet w nocy, muszę się rozpakować, nim pójdę spać. Jak mam ogarnięte w domu, to mam ogarnięte w głowie, mogę się skupić.