Kolory, zapachy i… południowe światło – włoskie inspiracje w malarstwie Katarzyny Jędrysik-Castelli

Z Katarzyną Jędrysik-Castellini rozmawia Agnieszka Wójcińska

Twoje obrazy byłyby inne, gdyby nie Włochy, gdzie spędziłaś 16 lat?

To tam na wakacjach spotkałam przyszłego męża, Włocha, i z jego powodu, niespodziewanie, zamieszkałam w tym kraju. Na początku w Conegliano, ślicznym małym miasteczku niedaleko Wenecji, potem w Mirandoli, Bolonii, Modenie, w końcu w Ankonie i Falconarze nad Adriatykiem, w rodzinnych stronach męża. Zwiedziłam kawał tego kraju, a każdy z jego zakątków był inny. Tamtejsze kolory, zapachy, klimat, jedzenie miały duży wpływ na mój sposób malowania. Ale chyba najważniejsze było mocne południowe światło, a także ludzie, których charaktery i tradycje poznawałam. No i przedmioty, bo Włosi mają talent do wyszukiwania pięknych rzeczy i respekt dla nich.

Choć dorastałaś wśród malarzy – babcia, rodzice i brat skończyli ASP – najpierw wybrałaś grę na pianinie. Kiedy odkryłaś malarstwo?

Samo jakoś tak wyszło. Pewnego dnia rodzice ustawili mi martwą naturę, a ja siadłam i odrobiłam lekcję. Namalowałam farbami olejnymi realistyczny obraz, który wszystkim się bardzo podobał. Zdecydowałam się na studia na ASP. Ale nadal gram i komponuję, uwielbiam to i wciąż gdzieś w głębi żałuję, że nie poszłam do konserwatorium. Myślę, że zarówno język muzyki, jak i malarstwa są mi potrzebne. Gdy więcej gram, nie maluję, a gdy maluję, muzyka jest z boku, ale obie te rzeczy mnie wyrażają.

Zamiłowanie do martwych natur pozostało.

Uwielbiam je – są stabilne, nie ruszają się, tylko światło się zmienia. Z Włoch przywiozłam sobie dzbanki, które znalazłam w starej świniarni niedaleko domu teściowej. Uratowałam je przed wyrzuceniem i namiętnie maluję. Czasem dodaję obok ptaki – prawdziwe albo wymyślone – ożywiają obraz.

Te stworzenia są też nośnikami emocji, mojego nastroju, zależnie od niego maluję je w żywych albo ciemniejszych barwach.

Obrazów z ludźmi masz jednak najwięcej...

To najważniejszy temat. Staram się zrobić im analizę wewnętrzną, ukazać to, co w środku, czego nie pokazują otoczeniu, bo boją się odsłonić. Najczęściej przedstawiam prawdziwe osoby, choć na obrazie niekoniecznie są do siebie podobne fizycznie. Bardziej zależy mi, by pokazać ich charakter. I mimo braku fizycznego podobieństwa one się w moich pracach bez problemu odnajdują. Czasami maluję też wymyślone postacie, ale najbardziej lubię te rzeczywiste. Fotografuję ludzi albo zapamiętuję, a potem dopowiadam coś od siebie na obrazie.

Brunetka z jamnikiem, trzech chłopców z psami. Kim oni są?

Kobietę wymyśliłam. A chłopcy to bracia i ich prawdziwe psy. Znam ich bardzo dobrze, więc starałam się na tym obrazie pokazać ich charakter – składa się na to przestrzeń, w której żyją, ich historia, zainteresowania, relacje między sobą. Każdy jest inny i choć na płótnie nie są fotograficznie przedstawieni, rozpoznali się bez trudu.